Tanıdık

“İçimde tarifsiz bir duygu var. Şu an ne yapmak istediğimi bende bilmiyorum fakat öyle bişey ki bir görevi yapmam gerek gibi hissediyorum. Yada uyumam gerektir sadece bilmiyorum.
Doğuda olmanın en iyi yanıda güneşin erken doğması. Kafamı sol tarafa çeviriyorum ve güneşin sarı ışıkları ufukta belirmeye başlıyor. Nedendir bilmem bu bana aşırı keyif veriyor. Fotoğraf çeksem mi diye düşünüyorum fakat o kadar üşengecim ki oraya kalkmaya üşeniyorum. Neyse zaten karanlık gibi.”

-27 Temmuz’12 de yazmışım bunu. Böyle bir tanıdık geldi, yazı, sanki uzun zamandır görmediğin birini görmüşsün gibi. Devamını yazmam galiba, böyle güzel.

Reklamlar

4 Yıl

Okul bitti.Dört yılın sonunda hayatımızda okul diye bir şey olmayacak.
Mutlu muyum?Tabii ki evet.
Çünkü benim hayatımda hiç bir zaman okul önemli bir yer tutmadı.Hayır bunu havalı olmak yada farklı olmak için söylemiyorum.Çünkü okul dediğin zaman paylaşacağın bir şey olmalı başkalarıyla değil mi?Benim hiç bir zaman tam anlamıyla açıldığım,bilgimi paylaştığım kimse olmadı.Onlar da bana söylemediler zaten.Kimisine derdimi anlatmışımdır,kimisiyle siyaset konuşmuşumdur,kimisiylede genel kültür.Hiç birisini tam anlamıyla gerçekleştirdiğim söylenemez.Çünkü karşındakide sana bir şeylerini katmalı,senin eksik tarafını doldurmalı.Yoksa dost ne için var ki?
Eğer zaten beni seven arkadaşım varsa,okulun bitmesi arkadaşlığımızın biteceği anlamına gelmez.Sadece buluşma mekanı okul yerine cafe olur,cadde olur…
Yani sonuç olarak mutluyum.Elbette özlerim bazı arkadaşlarımı ama onların beni özlediği kadar.Yani sadece kandillerde “özlettin kendini” diyerek yada mesaj atarak.Gerçekten özlerim ama çok değil gibime geliyor.En çok Van’dan gelen arkadaşları ve Ado’yu özlerim 🙂 🙂 Birgül Hoca çok iyiydi,sadece bir sene beraberdik ama çok emeği dokundu bana,geçen sene ortalama yükseltme sınavıyla geçtiğim kimyayı bana sevdirdi,daha ne olsun?
Neyse ya baya bir saçmaladım ama buldum kendi tabirimi.Soyut bir tip.Bizim okul için böyleydim tam olarak.Kendi halimde.Mezuniyet konuşmasını yaptığımda dinleyenler bile yoktu.Böyle işte…

Hayat bazen size istediklerinizi vermez.Az önce karnemi aldım.Lise hayatımda ilk ve tek takdirim evet.Bir fen lisesi öğrencisinin acınası durumu.Normalde kendimi boşlukta hissetmem gerekir değil mi?Zaten boşluktaydım ve değişen hiç bir şey olmadı!İnsanlar sizi düşünmez.Sizdekileri düşünür.Hayat hep böyle.Ve benim aradığım şey ise böyle düşünmeyen birini bulmak…Çok zor olacak evet.Belki yaralayacağım,belki  yaralanacağım ama bulmak için elimden gelen her şeyi yapacağım.Her neyse, sembolik olan o son karne bana neyi hatırlatacak biliyor musunuz?Okulun hiç bir işe yaramadığını.Aslında çoğu insanın işe yaramadığınıda.

Herkes lise hayatının güzelliğinden bahseder.Nerde bu güzellik?Ben niye göremiyorum acaba?Geriye baktığımda tek görebildiğim 3 tane dost.Gerisi yalan.Hayatımdan giden boş vakitler.

Yazacak çok şeyim va ama bırak kalsın.Yarım kalmış her şey gibi.